Ο ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΩΦ

http://www.geander.com/tsexof/tsex_visin_1.html

Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ ~ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ ~ ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΑ

           Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ

  Ο Σιμπάν απεσταλμένος του Αβραάμ πήγαινε τρέχοντας να αναγγείλει την χαρμόσυνη είδηση στη Σάρρα , στο δρόμο συνάντησε την Άντα η οποία πήγαινε προς το μέρος του.

   Η Άντα αφού πληροφορήθηκε για τα όσα είχαν συμβεί στον Ισαάκ , τον ενημερώνει για την άσχημη κατάσταση της Σάρρας. Στη συνέχεια ο σοκαρισμένος Σιμπάν τρέχει γρήγορα να φτάσει στη Σάρρα να της πει τα καλά νέα μήπως  και καλυτερέψει η κατάστασή της. Η Σάρρα εκείνη την ώρα ξεσπώντας σε λυγμούς και πόνους προσπαθούσε να μαζέψει τα κομμάτια της υποβασταζόμενη από την Ταμάρ την υπηρέτρια τους θέλησε να βγει στο δρόμο για να μάθει από τους περαστικούς τι είχε γίνει με το γιο της. Οι δύο γυναίκες άκουσαν μια φωνή από το βάθος του βουνού να φωνάζει χαρμόσυνα και αμέσως αναγνώρισαν τον Σιμπάν , αλλά δεν μπορούσαν να ακούσουν καθαρά τα λόγια του και περίμεναν με ανυπομονησία να φτάσει κοντά τους. Ο Σιμπάν τις καθησύχασε πως τον Ισαάκ τον γλίτωσε ένας άγγελος θυσιάζοντας στη θέση του ένα κριάρι και ότι από στιγμή σε στιγμή θα γύριζαν σπίτι πατέρας και γιος. Έπειτα η Σάρρα μετά από αυτά τα νέα αισθάνθηκε πολύ καλύτερα και έτρεξε να τους συναντήσει. Η χαρά και τα χρόνια της την πρόδωσαν όμως γιατί καθώς έτρεχε ζαλίστηκε και έπεσε στο γκρεμό χωρίς να προλάβει να δει τα μάτια του παιδιού της αλλά ούτε να το σφίξει στην αγκαλιά της για μία τελευταία φορά.

   Μετά από λίγο ,ακριβώς σε εκείνο το σημείο περνούσε ο Αβραάμ με τον Ισαάκ και είδαν μια ηλικιωμένη γυναίκα να είναι αναίσθητη πάνω στα βράχια. Δεν πέρασε από το μυαλό τους πως αυτή η γυναίκα θα μπορούσε να ήταν η Σάρρα,  κι όμως όταν κατέβαιναν προσεκτικά το μεγάλο γκρεμό για να βοηθήσουν την γυναίκα την αναγνώρισαν κι αμέσως  η τρέλα και η στεναχώρια τους κυρίευσε και τους δύο  για τα καλά. Ο Αβραάμ από το σοκ που έπαθε λιποθύμησε σε ένα μικρό και αιχμηρό βραχάκι όπου χτυπώντας άσχημα το κεφάλι του άφησε την τελευταία του πνοή δίπλα στη γυναίκα του. Ο Ισαάκ χαμένος και απαρηγόρητος μοιρολογούσε ακατάπαυστα τους δυο γονείς του ώσπου έπεσε το σκοτάδι και κάλυψε τα πάντα. Οι υπηρέτες και οι δικοί τους άνθρωποι τους έψαχναν παντού ανήξεροι για την όλη κατάσταση που επικρατούσε στην οικογένεια τους . Όταν ο Ισαάκ δεν είχε άλλη δύναμη αποφάσισε να γυρίσει στο σπίτι και να τους ενημερώσει για το άσχημο συμβάν που τους είχε συμβεί. Στο δρόμο καθώς περπατούσε τον περικύκλωσαν τέσσερις πελώριοι ληστές και τον σκότωσαν. Τα χαράματα ένας τσομπάνης που περνούσε από τον δρόμο με τα πρόβατα του είδε τον Ισαάκ νεκρό και έσπευσε να ενημερώσει το χωριό το οποίο τους έψαχναν όλο το βράδυ. Ο σπαραγμός και  η θλίψη εκείνη την μέρα είχε την τιμητική της σε εκείνο το χωριό. 

Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ ~ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ ~ ΣΚΑΡΛΑΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΔΕΞΙ ΚΛΙΚ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ Κ ΕΠΙΛΕΞΤΕ ΄΄ΑΝΟΙΓΜΑ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΣΕ ΝΕΑ ΚΑΡΤΕΛΑ΄΄ . ΜΕΤΑ ΠΑΤΗΣΤΕ ΖΟΟΜ . ΕΤΣΙ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΙΟ ΚΑΘΑΡΑ.

Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ ~ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ ~ ΠΟΛΥΜΕΝΙΔΟΥ ΜΑΡΙΑ

ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΔΕΞΙ ΚΛΙΚ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ Κ ΕΠΙΛΕΞΤΕ ΄΄ΑΝΟΙΓΜΑ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΣΕ ΝΕΑ ΚΑΡΤΕΛΑ΄΄ . ΜΕΤΑ ΠΑΤΗΣΤΕ ΖΟΟΜ . ΕΤΣΙ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΙΟ ΚΑΘΑΡΑ.

ΠΟΙΗΜΑ ~ ΠΕΤΡΕΣΗ ΜΑΡΙΑ ~ Δ' ΟΜΑΔΑ

ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ

Είναι χειμώνας τώρα πια
και έχεις φύγει μακριά.
Είναι χειμώνας στην ψυχή
γιατί δεν είσαι τώρα εκεί.

Μα ότι και αν έγινε
και ότι και αν γίνει,
η άνοιξη θα ξανα ΄ρθεί
και ο ήλιος πάλι θα βγει.
Όπως το φεγγάρι συνοδεύεται από τ’ αστέρια
έτσι και εγώ έχω ανάγκη τα δυο σου χέρια.
Όπως ο ήλιος δεν παύει ν΄ ανατέλλει
έτσι η καρδιά μου τόσο πολύ σε θέλει.
Ο χρόνος όμως θα περάσει
και όλα θα τα φτιάξει!
Θα βρω ένα μαντήλι να σκουπίσει τα δάκρυα μου
και ένα φως να ζεστάνει την καρδιά μου!

Βράδυ Δεκέμβρη κάνει κρύο
και η καρδιά μου χωρισμένη στα δύο.
Ψάχνω κάτι , ξέρεις τι;
Το χαμόγελο που μου στέρησες εσύ!

Καινούριο όνειρο θα βρω
και θα το ζήσω όπως θέλω εγώ!
Μα θέλω να σου πω και ένα ευχαριστώ
για όσα ζήσαμε μαζί μέχρι εδώ!

Πετρέση Μαρία

ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ

Λόγια σοφά

Κανείς δεν είναι τόσο πλούσιος, που να μην έχει ανάγκη ένα χαμόγελο. Και κανείς δεν είναι τόσο φτωχός, που να μην μπορεί να το δώσει.

Η ζωή είναι ένας καθρέφτης: μας κοιτάζει όπως τον κοιτάζουμε. Αν τον δούμε με χαμόγελο και καλοσύνη θα μας χαμογελάσει κι εκείνος καλοσυνάτα.

Η ευτυχία είναι μια σκάλα που δεν μπορείς να την σηκώσεις με τα χέρια στις τσέπες

Ευτυχία είναι το μόνο πράγμα που πολλαπλασιάζετε όταν διαιρείται.

Μάθε να γελάς με τα βάσανά σου και δεν θα λείψουν ποτέ οι αφορμές.

Η πιο χαμένη απ' όλες τις μέρες μας, είναι εκείνη που δεν γελάσαμε από προσωπική μας ευχαρίστηση, ή δεν καταφέραμε να χαμογελάσουμε σ' έναν άνθρωπο.

Δείξε εμπιστοσύνη στους ανθρώπους και δεν θα σε γελάσουν. Αντιμετώπισέ τους με μεγαλοσύνη και θα φανούν οι ίδιοι μεγάλοι.

Δεν χρειάζεται να είσαι μεγάλος άνθρωπος. Φτάνει και περισσεύει να είσαι μόνο άνθρωπος.

Η επιτυχία εξαπατά περισσότερους ανθρώπους απ' ότι η αποτυχία.

Έχασες τα πλούτη σου; Δεν έχασες τίποτα. Έχασες την υγεία σου; Έχασες κάτι.

Κοίταζε πίσω σου με ευχαριστία, γύρω σου με πίστη, εμπρός σου με ελπίδα.

Στα ουσιώδη ενότητα, στα επουσιώδη ελευθερία και σε όλα αγάπη.

Το καθήκον μας βοηθάει να κάνουμε πράγματα σωστά, η αγάπη μας εμπνέει να τα κάνουμε ωραία.

Η ζωή μοιάζει με βιβλίο, που οι επιπόλαιοι και οι τεμπέληδες το φυλλομετρούν αδιάφορα, ενώ οι φρόνιμοι το διαβάζουν με προσοχή γιατί ξέρουν ότι μια μονάχα φορά επιτρέπεται να το διαβάσουν.

Νοιώθουμε πως είμασταν ευτυχισμένοι όταν πλέον έχουμε χάσει την ευτυχία.

Το παν δεν είναι να αποφεύγεις την καταιγίδα, αλλά να μη χάσεις τη ζωή σου μέσα σ αυτήν. Μετά ο ήλιος ξαναβγαίνει και η ζωή συνεχίζεται.

Η αγάπη και το μίσος είναι δυο συναισθήματα που έχουν την ίδια αιτία, αλλά εκδηλώνονται σε διαφορετικές εποχές.

Φτιάχνεις όμορφο μέλλον, αν ζεις όμορφο σήμερα, γιατί το σήμερα γίνεται δυνατό παρελθόν που επιστρέφει και επηρεάζει το αύριο.

Αν κάποιος σου φέρεται άσχημα, μη βιαστείς να τον επικρίνεις. Περίμενε να δεις στο τέλος, αν θα γελάσεις ή θα κλάψεις μαζί με αυτόν.

Υπάρχουν δυο είδη σιωπής: η σιωπή που προηγείται της ομιλίας και η σιωπή που έπεται.

Απόφευγε ανθρώπους που προσπαθούν να μειώσουν τις φιλοδοξίες σου. Οι μικροπρεπείς άνθρωποι πάντα το κάνουν αυτό. Αλλά οι πραγματικά μεγάλοι, σε κάνουν να αισθανθείς ότι κι εσύ μπορείς να γίνεις μεγάλος.

Ο φίλος που σπεύδει την ώρα της συμφοράς, αξίζει ολόκληρο όχλο φίλων που σπεύδουν την ώρα της επιτυχίας.

Το μόνο εμπόδιο που υπάρχει ανάμεσα σ' εμάς και στην ευτυχία είναι ο εαυτός μας.

Όσο ψηλά κι αν φτάσεις, να είσαι πάντα ταπεινός. Ποτέ μην κοιτάξεις κάποιον από ψηλά, παρά μόνο για να του δώσεις το χέρι σου και να τον σηκώσεις.

Δίκαιος δεν είναι αυτός που δεν αδικεί, αλλά αυτός που μπορεί να αδικήσει και δε θέλει.

Η συγγνώμη είναι άξια επιδοκιμασίας μα δεν ρίχνει βάλσαμο στην πληγή εκείνου που αδικήθηκε.

Η αρετή φέρνει φήμη στους ζωντανούς, δόξα στους νεκρούς και αθανασία στους ουράνιους.

Οι άνθρωποι ποτέ δεν λένε τόσα ψέματα, όσα μετά το κυνήγι, στη διάρκεια του πολέμου και πριν τις εκλογές.

Η ελευθερία ενός ατόμου πρέπει να φτάνει ως το σημείο που δεν παραβιάζει την ελευθερία των άλλων.

ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ~ ΟΜΑΔΑ Γ

Μάρκος Αντώνιος

  

   Ο Μάρκος Αντώνιος συμμετείχε το 43 π.Χ. στο σχηματισμό της Δεύτερης Τριανδρίας, μαζί με τον Οκταβιανό και το Λέπιδο, με σκοπό τη διεκδίκηση της εξουσίας του Ρωμαϊκού κράτους. Ένα χρόνο μετά, αφού είχαν νικήσει τους δολοφόνους του Ιούλιου Καίσαρα, μοιράστηκαν τα εδάφη που κατείχε η Ρώμη, δίνοντας στον Αντώνιο τις κτήσεις στην Ανατολή.
   Ο Μάρκος Αντώνιος στην Κιλικία (περιοχή της Μικράς Ασίας, απέναντι από την Κύπρο) συνάντησε την Κλεοπάτρα και εντυπωσιασμένος από την ομορφιά της, αντί να την τιμωρήσει για τη βοήθεια που είχε προσφέρει στους δολοφόνους του Καίσαρα, την έκανε ερωμένη του. Ο Αντώνιος σύντομα ερωτεύτηκε με πάθος την Κλεοπάτρα και άρχισε να αμελεί τις υποχρεώσεις του απέναντι στο Ρωμαϊκό κράτος και κυρίως απέναντι στη σύζυγό του την Οκταβία, η οποία ήταν αδερφή του Οκταβιανού.
   Ενώ ο Οκταβιανός κατόρθωσε να εξουδετερώσει τον Λέπιδο και να συγκεντρώσει την εξουσία της Ρώμης, ο Αντώνιος σχεδίαζε να δημιουργήσει μια χωριστή αυτοκρατορία την οποία θα διοικούσε μαζί με την Κλεοπάτρα. Ο Οκταβιανός όμως αγανακτισμένος με τη στάση του Αντώνιου απέναντι στην αδερφή του και αναγνωρίζοντας τις επεκτατικές βλέψεις του εις βάρος του Ρωμαϊκού κράτους, έστρεψε τη Σύγκλητο εναντίον του, τον καθαίρεσε και κήρυξε πόλεμο κατά της Αιγύπτου. Ο πόλεμος αυτός, που ουσιαστικά ήταν ένας εμφύλιος ανάμεσα στον Οκταβιανό και τον Αντώνιο, κρίθηκε με τη ναυμαχία στο Άκτιο το 31 π.Χ. όπου οι δυνάμεις της Κλεοπάτρας και του Αντώνιου κατατροπώθηκαν.
   Λίγους μήνες μετά ο Οκταβιανός κινήθηκε κατά της Αλεξάνδρειας (30 π.Χ.), και θέλοντας να χτυπήσει την πόλη και από τη στεριά και από τη θάλασσα, συγκέντρωσε ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις γύρω από την πόλη. Το τέλος του Αντώνιου ήταν πια δεδομένο.
    Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, την παραμονή της μεγάλης επίθεσης του Οκταβιανού, ξαφνικά τη νύχτα ακούστηκαν ήχοι μελωδικών οργάνων και μεγάλη φασαρία από κόσμο που χόρευε με βακχικούς αλαλαγμούς. Ήταν σα να κινούνταν ένας θορυβώδης θίασος προς την έξοδο της πόλης και ο θόρυβος σταμάτησε μόλις πέρασε τις πύλες, γεγονός που δημιούργησε μεγάλη αίσθηση στους κατοίκους που θεώρησαν ότι ήταν ένα σημάδι ότι ο προστάτης θεός του Αντώνιου, ο Διόνυσος, τον εγκατέλειπε.
   Το «Ἀπολείπειν ὁ Θεός Ἀντώνιον» του Κωνσταντίνου Καβάφη, αναφέρεται στη μεγάλη αξία που έχει η διατήρηση της αξιοπρέπειας μπροστά στην απώλεια. Ο Καβάφης παρουσιάζει τον Αντώνιο τη στιγμή που ακούει τον αόρατο θίασο να απομακρύνεται από την πόλη και συνειδητοποιεί ότι ο προστάτης θεός του τον εγκαταλείπει. Η κρίσιμη εκείνη στιγμή που ο Αντώνιος αντιλαμβάνεται ότι η ήττα του είναι δεδομένη και ότι όλα όσα απέκτησε στη ζωή του και όλα όσα σχεδίαζε για το μέλλον του, φτάνουν στο τέλος τους, έχει ιδιαίτερη αξία, καθώς ακριβώς εκείνη τη στιγμή ο Αντώνιος θα πρέπει να σεβαστεί τον εαυτό του και να μη φανεί λιπόψυχος. Αν ο Αντώνιος αρχίσει να παρακαλάει για τη ζωή του και αρχίσει να κλαίει, όπως θα έκανε ένας δειλός άνθρωπος, αυτό θα σήμαινε ότι πέρα από τις κτήσεις του και τα αξιώματά του, θα έχανε και κάτι πολύ πιο σημαντικό, θα έχανε την αξιοπρέπειά του.