ΟΜΑΔΑ Γ ~ ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΕΣ

Αφηγηματικές τεχνικές - αφηγηματικοί τρόποι

Αφηγηματικές  τεχνικές

Οι λειτουργίες του αφηγητή

   O αφηγητής μπορεί να είναι πρόσωπο της αφήγησης, με πρωταγωνιστικό ή δευτερεύοντα ρόλο, ή μπορεί να είναι αμέτοχος στα γεγονότα. Αν συμμετέχει στην ιστορία (είτε ως βασικός ήρωας είτε ως απλός παρατηρητής ή αυτόπτης μάρτυρας), τον ονομάζουμε «ομοδιηγητικό αφηγητή». Σ’ αυτή την περίπτωση ο αφηγητής αφηγείται σε πρώτο ρηματικό πρόσωπο (πρωτοπρόσωπη αφήγηση).

   Διακρίνονται δύο παραλλαγές του ομοδιηγητικού αφηγητή: ο αφηγητής-παρατηρητής/θεατής, δηλαδή ο αφηγητής που είναι παρατηρητής/μάρτυρας των συμβάντων της αφήγησης, και ο αφηγητής-πρωταγωνιστής, δηλαδή ο αφηγητής που συμμετέχει στην αφήγηση ως βασικός ήρωας. Όταν μάλιστα αφηγείται σε πρώτο ρηματικό την προσωπική του ιστορία, ονομάζεται ιδιαίτερα «αυτοδιηγητικός αφηγητής».

   Αν ο αφηγητής δεν συμμετέχει καθόλου στην ιστορία που διηγείται ονομάζεται «ετεροδιηγητικός αφηγητής». Στην περίπτωση αυτή ο συγγραφέας αναθέτει την αφήγηση σε πρόσωπο ξένο προς την ιστορία, την οποία παρουσιάζει σε τρίτο πρόσωπο (τριτοπρόσωπη αφήγηση). Ονομάζεται, ιδιαίτερα, «παντογνώστης αφηγητής» (ή «αφηγητής-Θεός») αυτός που βρίσκεται παντού και πάντοτε και γνωρίζει τα πάντα, ακόμα και τις πιο απόκρυφες σκέψεις των προσώπων της αφήγησης.

Η εστίαση

   Με τον όρο «εστίαση» αναφερόμαστε στην απόσταση που παίρνει ο αφηγητής από τα πρόσωπα της αφήγησης. Ο Ζενέτ προτείνει τους ακόλουθους τρεις τύπους εστίασης της τριτοπρόσωπης αφήγησης:

•   Αφήγηση χωρίς εστίαση (ή μηδενική εστίαση): ο αφηγητής γνωρίζει περισσότερα από τα πρόσωπα. Αντιστοιχεί στην αφήγηση με παντογνώστη αφηγητή.

•   Αφήγηση με εσωτερική εστίαση: η αφήγηση παρακολουθεί ένα από τα
πρόσωπα ή ο αφηγητής ξέρει τόσα, όσα και το πρόσωπο από τη σκοπιά του οποίου αφηγείται.

•   Αφήγηση με εξωτερική εστίαση: ο αφηγητής ξέρει λιγότερα από τα πρόσωπα. Στην περίπτωση αυτή ο ήρωας δρα, χωρίς ο αναγνώστης να μπορεί να μάθει τις σκέψεις του (π.χ. αστυνομικά μυθιστορήματα).

O χρόνος της αφήγησης

   Τρεις χρονικές τοποθετήσεις της αφήγησης χρονικά, σε σχέση με την ιστορία, είναι πιθανές: το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Με βάση αυτά τα χρονικά επίπεδα, η αφήγηση μπορεί να είναι τεσσάρων ειδών:

•   Η μεταγενέστερη αφήγηση. Είναι η πιο συχνή. Διηγούμαστε την ιστορία αφού έχει εξ ολοκλήρου συντελεστεί.

•   Η προγενέστερη αφήγηση, που προηγείται της έναρξης της ιστορίας.

•   Η ταυτόχρονη αφήγηση, της οποίας η εκφώνηση είναι σύγχρονη της ιστορίας.

•   Η παρέμβλητη  αφήγηση, όπου ο αφηγητής διηγείται μαζί με τα γεγονότα που συντελέστηκαν και τις σκέψεις που του έρχονται κατά τη στιγμή της γραφής.

H χρονική σειρά των γεγονότων

   Συχνά ο αφηγητής παραβιάζει την ομαλή χρονική πορεία για να γυρίσει προσωρινά στο παρελθόν ή αφηγείται ένα γεγονός που πρόκειται να διαδραματιστεί αργότερα. Τις παραβιάσεις αυτές τις ονομάζουμε αναχρονίες και τις διακρίνουμε σε:

Αναδρομικές αφηγήσεις / αναδρομές ή αναλήψεις και Πρόδρομες αφηγήσεις ή προλήψεις.

   Αναδρομή είναι η τεχνική κατά την οποία διακόπτεται η κανονική χρονική σειρά των συμβάντων για να εξιστορηθούν γεγονότα του παρελθόντος, ενώ στην πρόληψη ο αφηγητής κάνει λόγο εκ των προτέρων για γεγονότα που θα γίνουν αργότερα.

Άλλες τεχνικές με τις οποίες παραβιάζεται η ομαλή, φυσική χρονική σειρά:

•   In medias res: η λατινική αυτή φράση σημαίνει «στο μέσο των πραγμάτων», δηλαδή στη μέση της υπόθεσης, και αποτελεί μια τεχνική της αφήγησης σύμφωνα με την οποία το νήμα της ιστορίας δεν ξετυλίγεται από την αρχή, αλλά ο αφηγητής αρχίζει την ιστορία από το κρισιμότερο σημείο της πλοκής και, έπειτα, με αναδρομή στο παρελθόν, παρουσιάζονται όσα προηγούνται του σημείου αυτού. Με την τεχνική αυτή διεγείρεται το ενδιαφέρον του αναγνώστη και η αφήγηση δεν γίνεται κουραστική.

•   Εγκιβωτισμός: σε κάθε αφηγηματικό κείμενο υπάρχει μια κύρια αφήγηση που αποτελεί την αρχική ιστορία και υπάρχουν και μικρότερες, δευτερεύουσες αφηγήσεις μέσα στην κύρια αφήγηση που διακόπτουν  την ομαλή ροή του χρόνου. Αυτή η «αφήγηση μέσα στην  αφήγηση»
ονομάζεται εγκιβωτισμένη αφήγηση ή εγκιβωτισμός.

•   Παρέκβαση /παρέμβλητη (εμβόλιμη) αφήγηση: είναι η προσωρινή διακοπή της φυσικής ροής των γεγονότων και η αναφορά σε άλλο θέμα που δεν σχετίζεται άμεσα με την υπόθεση του έργου.

•   Προϊδεασμός /προσήμανση: είναι η ψυχολογική προετοιμασία του αναγνώστη από τον αφηγητή για το τι πρόκειται να ακολουθήσει.

•   Προοικονομία: είναι ο τρόπος με τον οποίο ο συγγραφέας διευθετεί τα γεγονότα και δημιουργεί τις κατάλληλες προϋποθέσεις, ώστε η εξέλιξη της πλοκής να είναι για τον αναγνώστη φυσική και λογική.

Η χρονική διάρκεια

   O χρόνος της αφήγησης έχει τις ακόλουθες σχέσεις με τον χρόνο της ιστορίας, με κριτήριο τη διάρκεια των γεγονότων:

   O χρόνος της αφήγησης μπορεί να είναι μικρότερος από τον χρόνο της ιστορίας, όταν ο αφηγητής  συμπυκνώνει τον χρόνο (συστολή του χρόνου) και παρουσιάζει συνοπτικά (σε μερικές σειρές) γεγονότα που έχουν μεγάλη διάρκεια. Με τον τρόπο αυτό, ο ρυθμός της αφήγησης  επιταχύνεται.

•   Ο χρόνος της αφήγησης μπορεί να είναι μεγαλύτερος από τον χρόνο  της ιστορίας, όταν ο αφηγητής επιμηκύνει τον χρόνο (διαστολή του  χρόνου) και παρουσιάζει αναλυτικά γεγονότα που διαρκούν ελάχιστα. Με τον τρόπο αυτό επιβραδύνεται ο ρυθμός της αφήγησης.

•   Ο χρόνος της αφήγησης είναι ίσος με τον χρόνο της ιστορίας, συνήθως  σε διαλογικές σκηνές.

Για να συντομεύσει τον χρόνο της αφήγησης, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τις ακόλουθες τεχνικές:

•   Επιτάχυνση: παρουσιάζει σύντομα γεγονότα που έχουν μεγάλη διάρκεια.

•   Παράλειψη: κάποια γεγονότα δεν τα αναφέρει καθόλου, επειδή δεν σχετίζονται με την ιστορία.

•  Περίληψη: παρουσιάζει συνοπτικά τα ενδιάμεσα γεγονότα.
•  Έλλειψη ή αφηγηματικό κενό: ο αφηγητής παραλείπει ένα τμήμα της  ιστορίας ή κάποια γεγονότα που εννοούνται εύκολα ή δεν συμβάλλουν ουσιαστικά στην πλοκή.

Η τεχνική με την οποία ο συγγραφέας διευρύνει τον χρόνο της αφήγησης είναι:

•  Η επιβράδυνση: γεγονότα που έχουν μικρή διάρκεια στην πραγματικότητα παρουσιάζονται εκτεταμένα στην αφήγηση.

Η χρονική συχνότητα

   Η αφηγηματική συχνότητα καθορίζεται από τη σχέση της εμφάνισης ενός γεγονότος στην ιστορία και της έκθεσής του μέσα στην αφήγηση. Έτσι, μοναδική αφήγηση είναι η αφήγηση αυτού που έγινε μία φορά, επαναληπτική είναι η επανάληψη X φορές αυτού που έγινε μια φορά, θαμιστική είναι αφήγηση μία φορά αυτού που έγινε X φορές και πολύ μοναδική είναι η αφήγηση X φορές αυτού που έγινε X φορές.

Στοιχεία πλοκής –Δραματικά απρόοπτα

   Κάποιο γεγονότα   συμβαίνουν ξαφνικά, χωρίς να το περιμένει ο θεατής και αλλάζουν την πορεία του μύθου.

Αφηγηματικοί τρόποι

   Μέρος των αφηγηματικών τεχνικών ενός κειμένου είναι και οι αφηγηματικοί τρόποι που απαντούν στο ερώτημα «πώς αφηγείται» κάποιος. Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι ο όρος αφηγηματικές τεχνικές είναι ευρύτερος και σ’ αυτόν υπάγονται και οι τρόποι με τους οποίους αφηγείται κάποιος και οι οποίοι είναι οι εξής:

•  Έκθεση ή αφήγηση: είναι η παρουσίαση γεγονότων και πράξεων, την οποία ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης διέκριναν σε «διήγηση» και «μίμηση». Στη διήγηση ο αφηγητής αφηγείται μια ιστορία με τη δική του φωνή, ενώ στη μίμηση δανείζεται τη φωνή άλλων προσώπων.

•   Διάλογος: είναι τα διαλογικά μέρη σε ευθύ λόγο και σε πρώτο πρόσωπο.

•   Περιγραφή: η αναπαράσταση προσώπων, τόπων, αντικειμένων, η αφήγηση καταστάσεων.

•   Σχόλιο: η παρεμβολή σχολίων, σκέψεων, γνωμών από τον αφηγητή, έξω από τη ροή της αφήγησης, που στοιχειοθετεί, όπως και η περιγραφή, μια επιβράδυνσή της.

•   Ελεύθερος πλάγιος λόγος: η πιστή απόδοση σκέψεων, διαθέσεων ή συναισθημάτων σε γ’ πρόσωπο και σε παρωχημένο χρόνο. To τμήμα αυτό φαίνεται να ανήκει στην καθαρή αφήγηση, στην ουσία όμως εύκολα μετατρέπεται σε ευθύ λόγο.

•   Εσωτερικός μονόλογος: η απόδοση των σκέψεων ή συναισθημάτων σε  α’ πρόσωπο και σε χρόνο ενεστώτα.

ΟΜΑΔΑ Γ :

ΠΑΡΑΛΙΚΙΔΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

ΠΟΛΥΜΕΝΙΔΟΥ ΜΑΡΙΑ

ΠΟΛΥΣΙΟΥ ΜΑΡΙΑ

ΣΚΑΡΛΑΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΑ

ΦΩΤΙΟΥ ΣΤΕΡΓΙΟΣ

ΟΜΑΔΑ Γ ~ Η ΠΡΟΙΚΑ

Η ΠΡΟΙΚΑ

Προίκα...η ιστορία της ξεκινά αρκετά παλιά. Η προίκα μιας Ελληνίδας γυναίκας περιλαμβάνει συνήθως μια γκάμα λευκών ειδών για κάθε δωμάτιο του σπιτιού, διακοσμητικά και άλλα χρηστικά αντικείμενα όπως σκεύη κουζίνας, καθώς και προσωπικά αντικείμενα και ρούχα. Όλα αυτά είτε ήταν χειροποίητα από την ίδια την γυναίκα ή την μητέρα της, είτε κάποια αγοράζονταν για να εξοπλίσουν το νέο της σπίτι όταν θα παντρευόταν. Παλιά η προίκα αποτελούσε τη συνεισφορά της γυναίκας στο νέο σπιτικό της μετά τον γάμο και την προετοίμαζε στο να γίνει καλή νοικοκυρά. Από μικρή ηλικία άρχιζε να προετοιμάζει, να ράβει και να κεντάει σεντόνια, πετσέτες, καλύμματα για το κρεβάτι της, μάλλινα χαλιά, κουβέρτες και ότι άλλο χρειάζεται ένα νοικοκυριό.

ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Ο θεσμός της προίκας

Η προίκα είχε κατά καιρούς διαφορετική λειτουργία. Στους προϊστορικούς και ιστορικούς χρόνους, στους λαούς γύρω από τη Μεσόγειο η προίκα προερχόταν από τον άνδρα, ο οποίος έδινε δύο παροχές. Μία στον πατέρα της γυναίκας και αποτελούσε μορφή αποζημίωσης για τη δαπάνη της “διατροφής” της γυναίκας και μία ακόμη στην ίδια τη γυναίκα, ως εξασφάλιση για τον μετά τη λύση του γάμου βίο της. Η προίκα δινόταν στους γάμους, που τελούνταν συμφωνία. Στους γάμους με αρπαγή, δεν δινόταν προίκα. Συνήθως οι γονείς έδιναν για προίκα στα κορίτσια τους, χρήματα, ζώα, γιδοπρόβατα, χωράφια ποτιστικά και ξερικά, φορεσιές, μάλλινα πλεκτά, ζωνάρια, σκούφιες, ζακέτες, γάντια, κεντήματα, χαλκώματα, τριχιές, μπαούλα, ραπτομηχανή και γενικά είδη απαραίτητα στο σπίτι και στην εργασία.

Στο σπίτι του γαμπρού

Την Πέμπτη πριν το γάμο, η προίκα της νύφης μεταφέρεται στο σπίτι του γαμπρού, όπου θα ζήσει το ζευγάρι μαζί με την οικογένειά του. Αν και υπάρχουν διαφορές από τόπο σε τόπο, η Πέμπτη είναι η πιο συνηθισμένη μέρα για τη μεταφορά της προίκας. Είναι μια πολύ σημαντική μέρα στην προετοιμασία του γάμου, όπου γυναίκες περπατώντας ή άντρες πάνω σε ζώα, μουλάρια ή άλογα, ανάλογα με τις παραδόσεις του τόπου, δημιουργούν πομπή για να μεταφέρουν τα προικιά. Σ' αυτή δεν παίρνει μέρος η νύφη, ενώ πολλές φορές συνοδεύεται από μουσικούς με όργανα και τραγουδιστές γαμήλιων παραδοσιακών τραγουδιών. Σε κάποια μέρη και κυρίως σε χωριά, το έθιμο παραμένει έχοντας βέβαια ενταχθεί στη σύγχρονη κοινωνία. Έτσι την Πέμπτη πριν το γάμο, στο σπίτι της νύφης ή στο νέο σπίτι του ζευγαριού, κρεμάνε τα προικιά όπως σε ένα μουσείο λαογραφίας, από τις κουρτίνες, τα απλώνουν στα τραπέζια, στα κρεβάτια και ο κόσμος που επισκέπτεται το σπίτι για τα «συχαρίκια» τα θαυμάζει.

Αν δε γίνει ιδιαίτερη συμφωνία (και συνήθως δε γίνεται), ο άντρας αποκτάει την κυριότητα των μετρητών χρημάτων και των κινητών που δόθηκαν ως προίκα. Η γυναίκα δεν έχει κανένα ενεργό δικαίωμα πάνω σ' αυτά. Θα έχει, αν λυθεί ο γάμος της, για να της επιστραφεί. Σ' όλη τη διάρκεια του γάμου η προίκα δεν είναι δική της περιουσία, αλλά περιουσία του άντρα. Με δυο λόγια: Αυτός είναι ο αφέντης. Στη γυναίκα δεν πέφτει λόγος.

Στα πολύ παλιά χρόνια, οι άντρες έκλεβαν, με κάθε ευκαιρία, όσες πιο πολλές γυναίκες μπορούσαν. Οι αρπαζόμενες γυναίκες δεν είχαν θέση νόμιμης συζύγου, έτσι όπως την εννοούμε σήμερα. Ο θεσμός του γάμου ήταν ακόμη αδιαμόρφωτος. Τις χρησιμοποιούσαν λοιπόν ως υπηρετικό προσωπικό του αφέντη, όχι μονό μέσα στο σπίτι, αλλά και έξω στα χωράφια.

Ως το δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η προίκα ήταν στον τόπο μας, όχι μονό μια υποχρέωση των γονιών της κοπέλας, αλλά, προπαντός, μια απαραίτητη οικονομική ενίσχυση για να μπορέσει το καινούριο ζευγάρι να φτιάξει το σπιτικό του και να ξεπεράσει την πιεστική οικονομική στενότητα που αντιμετώπιζε στα πρώτα του βήματα.

Έχει ωριμάσει πια η αντίληψη ότι ο θεσμός της προίκας είναι ταπεινωτικός για τη γυναίκα και επιβεβαιώνει την εξάρτηση της από τον άντρα. Κι αυτό είναι αλήθεια. Γιατί ο αστικός κώδικας, ρυθμίζοντας την προίκα, δεν καθιερώνει απλώς υποχρέωση του πατέρα (κι ύστερα απ' αυτόν, της μητέρας) να εφοδιάσει την κόρη του με τα απαραίτητα περιουσιακά εφόδια, για να μην είναι εξαρτημένη από την (καλή ή κακή) θέληση του άντρα. Προίκα, όπως λέει ο αστικός κώδικας, είναι η περιουσία (κινητά και ακίνητα) που δίνει η γυναίκα ή κάποιος άλλος (συνήθως ο πατέρας της) στον άντρα «προς ανακούφισιν των βαρών του γάμου». Τα βάρη αυτά, σύμφωνα με μια άλλη διάταξη, είναι αποκλειστική υποχρέωση του άντρα.

ΠΑΡΟΝ

Η κίνηση για την κατάργηση του θεσμού της προίκας είναι ένα θετικό βήμα για την απελευθέρωση της γυναίκας από την καταπίεση. Είναι όμως παράλληλα μύθος να πιστέψει κανείς ότι μόνη η νομοθετική κατάργηση του θεσμού της προίκας θα λύσει τα προβλήματα. Η προίκα, με όλες τις παραλλαγές που ίσχυσε, στις διάφορες ιστορικές περιόδους, ήταν γέννημα-θρέμμα των κοινωνικών συνθηκών.

Είναι αδιανόητη η συμβολή της γυναίκας στα βάρη του γάμου με την παράδοση της προίκας στο γαμπρό θα δουλέψουν και οι δυο, και με τα εισοδήματα της εργασίας τους θα προσπαθήσουν να τα βγάλουν περά. Η γυναίκα λοιπόν, στις καινούριες οικονομικοκοινωνικές συνθήκες δε συμβάλλει πια με προίκες, αλλά με τα εισοδήματα της προσωπικής εργασίας της, όμοια όπως γίνεται και με τους άντρες.

Όμως, ακόμα και σήμερα προικίζουν οι γονείς τα κορίτσια τους, όταν και όσο μπορούν. Μονό που, τώρα πια, προικίζουν τα κορίτσια τους, και όχι το γαμπρό. Δίνουν δηλαδή στα κορίτσια τους διάφορα περιουσιακά στοιχεία, που θα ανήκουν στη δίκη τους κυριότητα και θα τα διαχειρίζονται και καρπώνονται αυτά τα ίδια. και όχι οι άντρες τους.

Οι ασφυχτικές λοιπόν κοινωνικοοικονομικές συνθήκες θα διατηρήσουν το θεσμό της προίκας, με μιαν άλλη παραλλαγή: Την ενίσχυση του ίδιου του παιδιού από το γονιό του. Κι όπως φαίνεται, θα τον διατηρήσουν για πολλά ακόμη χρόνια.

ΤΙ ΙΣΧΥΕΙ

Στην αρχική ρύθμιση του Αστικού Κώδικα, το 1946, η προίκα δινόταν υπέρ της γυναίκας στον άνδρα, είτε κατά κυριότητα είτε κατ’ επικαρπία. Όταν την έπαιρνε κατά κυριότητα, δεν είχε καμιά υποχρέωση επιστροφής και η γυναίκα δεν είχε καμιά υποχρέωση αναζήτησης μετά τη λύση του γάμου. Στον Αστικό Κώδικα ρυθμιζόταν μόνον η προίκα που δινόταν στον άνδρα κατ’ επικαρπία και διοίκηση, ενώ η γυναίκα είχε την ψιλή κυριότητα. Σε περίπτωση θανάτου του συζύγου ή κυρίως λύσης του γάμου, η γυναίκα ανακτούσε την πλήρη κυριότητα των προικώων.

Όλα αυτά ίσχυαν μέχρι την εφαρμογή του νόμου 1329/1983, ο οποίος κατήργησε την προίκα ως θεσμό, απαγόρευσε τη σύσταση προίκας και οι προίκες που είχαν μέχρι τότε συσταθεί ανέκαμψαν στις γυναίκες κατά πλήρη κυριότητα.

Συμφωνία για προίκα σήμερα είναι άκυρη. Κάθε σύζυγος έχει την κυριότητα, επικαρπία και διοίκηση της περιουσίας του και μετά τη λύση του γάμου, αν ο ένας από τους δύο έχει γίνει πλουσιότερος κατά τη διάρκεια του γάμου από αιτία που δεν ήταν χαριστική προς αυτόν (δωρεά, κληρονομία, κληροδοσία, γονική παροχή), ο άλλος σύζυγος έχει αξίωση συμμετοχής στα αποκτήματα αυτά, εφόσον αποδείξει τη συμβολή του. Ο νόμος προβλέπει γαμικό σύμφωνο, το σύμφωνο κοινοκτημοσύνης. Αυτό είναι συμβολαιογραφική σύμβαση, που καταρτίζεται πριν από την τέλεση ή και τη διάρκεια του γάμου. Οι σύζυγοι μπορούν να συμφωνήσουν πως ό,τι αποκτηθεί στη διάρκεια του γάμου από μη χαριστική αιτία θα είναι κοινό των δύο. Η συμφωνία αυτή διαφέρει από την από κοινού αγορά πραγμάτων, π.χ. ακινήτου, διότι κανείς σύζυγος δεν μπορεί να εκποιήσει το μερίδιό του χωρίς τη βούληση του άλλου συζύγου, όπως στην απλή συγκυριότητα. Οι Έλληνες δεν χρησιμοποιούν την κοινοκτημοσύνη.

ΟΜΑΔΑ Γ :

ΠΑΡΑΛΙΚΙΔΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

ΠΟΛΥΜΕΝΙΔΟΥ ΜΑΡΙΑ

ΠΟΛΥΣΙΟΥ ΜΑΡΙΑ

ΣΚΑΡΛΑΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΑ

ΦΩΤΙΟΥ ΣΤΕΡΓΙΟΣ

ΟΜΑΔΑ Α - Α3 διασκέδαση '70

ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ ΣΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 70

Ήταν τότε που οι γειτονιές ήταν γεμάτες παιδιά, φωνές και παιχνίδια.

Ήταν τότε που κυκλοφορούσαν ελάχιστα αυτοκίνητα, συνήθως Φιατ 127 και 128 οι μάγκες είχαν Ωτομπιανκι Άμπαρθ δυναμίτη με 53 άλογα παρακαλώ.

Ήταν τότε που έκανε την εμφάνιση της η πρώτη τηλεόραση, ασπρόμαυρη την αρχή και έγχρωμη μετά.Μέχρι τότε βασικό μέσαο ενημέρωσης και διασκέδασης ήταν ραδιόφωνο.Τα τρανζίστορσ, μικρά ραδιοφωνάκια ήταν στα φόρτε τους. Όλες οι οικογένειες είχαν ένα ραδιόφωνο. Οι πλούσιες οικογένειες είχαν μαγνητόφωνο και πικ-απ.

Το σχολείο ήταν η βασικά ενασχόληση των παιδιών. Ήταν η εποχή που όλοι φορούσαν ποδία αγόρια-κορίτσια στις αρχές του 70 που όλα τα τετράδια ήταν μπλε, που έκαναν γυμναστικές επιδείξεις με μπλε σορτσάκια και άσπρα αθλητικά Μινέρβα. Φροντιστήρια δεν υπήρχαν. Άντε να πάει κάποιος στον Στρατηγάκη να μάθει Αγγλικά. Έτσι τα παιδιά ήταν μια παρέα στο σχολείο και διασκέδαζε όλο το τμήμα της τάξης.

Τα βράδια λοιπόν μαζεύονταν από διάφορες γειτονιές και έπαιζαν κρυφτό, κυνηγητό και διάφορα άλλα παιχνίδια που κάλυπταν το μεγαλύτερο μέρος της πόλης. Δεν φοβόντουσαν να κυκλοφορήσουν στους δρόμους και αργά την νύχτα.

Πολλές φορές πήγαιναν στα ζαχαροπλαστεία για γλυκό και αναψυκτικό και μετά βόλτα στην πόλη.

Όταν κάποιος γιόρταζε έκανε πάρτι στο σπίτι και εκεί ακούγονταν τα τραγούδια της εποχής, συνήθως ξένα ροκ και ποπ. Ακούγονταν και Ελληνική ροκ σκηνή και τα τραγούδια του νέου κύματος. Αργότερα της δεκαετίας έμαθαν οι νέοι και τα ρεμπέτικα. Η ραπ και τα άλλα είδη μουσικής άρχισαν να εμφανίζονται στις αρχές του 80.

Οι ντισκοτέκ ήταν η ανακάλυψη της εποχής. Τα μπλουζ και σέικ έδιναν και έπαιρναν. Ήταν η διασκέδαση του Σαββατοκύριακου. Γιατί τα χρήματα ήταν λιγοστά. Μερικές φορές τα αγόρια πήγαιναν και σε καμία ταβέρνα με Τζουκ -Μποξ άντε και σε κανένα μπιλιάρδο και κανένα ποδοσφαιράκι. Με κάθε προφύλαξη φυσικά γιατί υπήρχε απαγόρευση.

Υπήρχε φυσικά και ο κινηματογράφος. Οι νέοι παρακολουθούσαν συνήθως ξένες αστυνομικές περιπέτειες και καουμπόικα, σε αντίθεση με τους μεγάλους που έβλεπαν τις δακρύβρεχτες Ελληνικές ταινίες. Αργότερα ανακάλυψαν και οι μικρότεροι την μαγεία της Ελληνικής κωμωδίας.

Ήταν οι δεκαετία που μέχρι το μισό της υπήρχε απαγόρευση κυκλοφορίας μετά τις 7:30 το απόγευμα.

Βέβαια να μην ξεχνάμε και την τηλεόραση. Οι πρώτες ελληνικές σειρές έκαναν την εμφάνιση τους, μαζί με τις εισαγόμενες, με τους γονείς τους λοιπόν παρακολουθούσαν το Λούνα Πάρκ, τη Χαβάη 5-0, τη Μπονάντσα και τη μαύρη καλλονή. Την Κυριακή ο Γιάννης Διακογιάννης και η Αθλητική Κυριακή, ενημέρωση τα στιγμιότυπα από διάφορα σπορ.

Τα πιο πολλά παιδιά είχαν στο πρόγραμμα τους και κάποιο σπορ. Ποδόσφαιρο, Μπάσκετ, Βόλλευ.

Όλοι κάτι διαβάζανε. Τα κορίτσια Μανίνα και Κατερίνα. Τα μικρά αγόρια Μπλεκ, Ζγκορ, Ομπραξ, Μικρό ήρωα και τα μεγάλα Λούκι-Λουκ, Αστερίξ, Μάσκα.

Δεν υπήρχαν κομπιούτερ, ούτε msn,δεν υπήρχαν κινητά, δεν υπήρχε άγχος ούτε κατάθλιψη, δεν ήταν τα παιδιά μόνιμα στην οθόνη της τηλεόρασης ή του υπολογιστή, δεν υπήρχαν πολλά, υπήρχε όμως το όνειρο και η ελπίδα

ΟΜΑΔΑ Α

ΠΑΠΑΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

ΠΑΡΟΥΣΙΔΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

ΠΑΣΧΑΛΙΔΟΥ ΣΟΦΙΑ

ΤΑΡΤΑΝΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΧΑΡΜΠΗ ΗΛΙΑΝΝΑ

ΟΜΑΔΑ Α - Α3 προξενιό

ΠΡΟΞΕΝΙΟ

Στα παλιά τα χρόνια επειδή οι άνθρωποι δεν ήταν πολύ κοινωνικοί και δεν έβγαιναν από τα σπίτια τους δεν μπορούσαν να γνωρίσουν όλους τους ανθρώπους με αποτέλεσμα να μην μπορούν να παντρευτούν. Γι’ αυτό το λόγο κάποιος ή κάποια έπρεπε να τους βοηθήσει. Συνήθως ήταν γυναίκες και λέγονταν προξενήτρες οι οποίες γνώριζαν σε ένα άντρα μια γυναίκα ή το αντίστροφο. Βέβαια οι γνωριμίες αυτές δεν γινόταν τυχαία. Ο ρόλος της προξενήτρας είναι να γνωρίζει τα δύο παιδία αναμεταξύ τους.

Σήμερα όμως όλα αυτά δεν γίνονται γιατί οι άνθρωποι είναι πιο κοινωνικοί και γνωρίζονται πιο εύκολα μεταξύ τους.

ΟΜΑΔΑ Α

ΠΑΠΑΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

ΠΑΡΟΥΣΙΔΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

 ΠΑΣΧΑΛΙΔΟΥ ΣΟΦΙΑ

ΤΑΡΤΑΝΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΧΑΡΜΠΗ ΗΛΙΑΝΝΑ

ΟΜΑΔΑ Α - Α3 Δέσπω

ΘΕΜΑ: Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΕΣΠΩΣ ΜΠΟΤΣΑΡΗ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΡΒΑΝΙΤΩΝ ΤΟΥ ΑΛΗ ΠΑΣΑ ΚΑΙ Ο ΗΡΩΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ

Το τραγούδι ξεκινά με την τυπική μορφή πολλών ιστορικών και κλέφτικων τραγουδιών. Ο αφηγητής αναρωτιέται στον στοίχο 2, αν οι πυροβολισμοί πέφτουν για χαρμόσυνο γεγονός ή όχι , αλλά τν συνέχεια μας λύνει την απορία καθώς στον στοίχο 3 μας δίνει ιστορικές πληροφορίες. Οι εχθροί διατάζουν τη Δέσπω να παραδοθεί. Της θυμίζουν ότι τα γεγονότα άλλαξαν και πως είναι δούλα και ότι δεν είναι εδώ το Σούλι. Δηλαδή δεν είναι τόπος ελεύθερος. Αυτή τους απαντά με θάρρος και περηφάνια ότι δε δέχεται τη σκλαβιά (ο αφηγητής μιλάει σε γ΄ πρόσωπο και επίσης υπάρχει διάλογος που δραματοποιεί το κείμενο).

Η λεβεντιά δεν είναι μόνο αντρικό προνόμιο και το πάθος για ελευθερία δεν είναι μόνο χαρακτηριστικό ανδρών. Σε πολλούς αγώνες-πολέμους, οι περισσότερες γυναίκες αγωνίζονταν. Η Δέσπω δεν είναι μόνη της, είναι και με άλλες γυναίκες που υπερασπίζονται την πατρίδα τους είναι και τα πιστεύω τους. Εδώ ίσως βλέπουμε μια αγριότητα από γυναίκες. Οι άνδρες μόνο σκοτώνουν τον εχθρό. Υπάρχει ο φόβος των Σουλιωτισσών, μήπως χάσουν φίλους ή οικογένειες.

Τέλος μέσα από αυτό το ιστορικό τραγούδι, βλέπουμε ό,τι καλύτερο και δυνατό έχει να δείξει η Ελληνίδα γυναίκα στον λαό και στην πατρίδα της, σε εκείνα τα χρόνια..!

ΟΜΑΔΑ Α

ΠΑΠΑΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

ΠΑΡΟΥΣΙΔΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

ΠΑΣΧΑΛΙΔΟΥ ΣΟΦΙΑ

ΤΑΡΤΑΝΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΧΑΡΜΠΗ ΗΛΙΑΝΝΑ